راهی که انسان در پیش می‌گیرد تا با کوشش خود به دیدار پروردگار برسد، نیازمند دو چیز است: نخست نوری که همه راه را روشن کند و دیگر، مشعل‌داری که این را در راه نگه دارد. کتاب‌های آسمانی که بر پیامبران خدا نازل شده، نوری است که راه هدایت انسان را روشن می‌کند و مشعل‌داران و راهبران این راه نیز پیامبران و امامانی هستند که همواره با نور خود، انسان را به هدف نهایی هستی و جایگا ابدی او دعوت می‌کنند و به پیش می‌برند.

راه درست زندگی نمی‌تواند بدون نور و بدون راهبر باشد و خداوند متعال نیز با اتمام رسالت و پایان یافتن وحی، انسان‌ها را رها نکرده و برای آنها امامانی قرار داده است و برای همین، آخرین فرستاده خداوند متعال، قرآن و نوری را که بر او نازل شده، با اهل بیت خود همراه می‌کند تا راه هدایت انسان‌ها تا ابد روشن باقی بماند.

این حجت‌های الاهی در پی یکدیگر و در طول قرن‌ها در میان مردمان زندگی می‌کنند و با روشن‌گری خود، مسیر هدایت الاهی را برای انسان‌ها استمرار می‌بخشند.

امام صادق (ع) راز نیازمندی ما به پیامبران و امامان را چنین شرح می‌دهند ...

هنگامی که دانستیم آفرینده‌ای داریم که برتر از ما و همه مخلوقات است و او آفریدگاری حکیم و متعالی است که آفریده‌های او نمی‌توانند او را ببینند و  به آن دست یابند و رو در روی او قرار گیرند، می‌فهمیم که خداوند متعال در میان خلق خود نمایندگان و واسطه‌هایی دارد که از طرف او برای بندگان و مخلوقات پیام می‌آورند و مقاصدش را بیان می‌کنند. آنها مصالح و منافع مردم را بازگو می‌کنند و از آنچه باعث بقای آنها می‌شود خبر می‌دهند و آنها را از عواملی که به نابودی‌شان می‌انجامد، آگاه می‌سازند ...

آنان همان پیامبران و برگزیده‌های خداوند متعال از میان بندگان هستند که حکمت آموخته‌اند و به این حکمت مبعوث شده‌اند. آنها اگرچه در خلق و جسم به دیگر مردمان شبیه هستند اما با آنها در احوال و اخلاق متفاوت هستند و از طرف خداوند حکیم و علیم به حکمت و متانت تأیید شده‌اند ...