می‌پنداریم که دانسته‌های ما آن قدر فراوان است که برای زندگی در این دنیا و جهان پس از مرگ نیز کافی باشد. با این وجود ما نمی‌توانیم با یک یا دو آزمایش و در یک یا دو روز، ضرر و نفع پدیده‌ای را کشف کنیم و بر فرض که بتوان همه چیز را با مشاهده و آزمایش کشف کرد، باز هم نمی‌توان مطمئن بود چرا که کشفیات و معلومات انسان مربوط به پدیده‌هایی است که او با آنها روبه‌رو شده و آنها را تجزیه کرده است و چه بسیار دنیاهایی که هنوز به آنها نرسیده‌ایم و تجربه‌شان نکرده‌ایم و چه بسیار مراحلی که هنوز از آن بی‌خبریم. در این مرحله است که ما خدا را درمی‌یابیم و می‌خواهیم و به سویش حرکت می‌کنیم و اراده او را در نظر می‌گیریم، چرا که او بر همه هستی حاکم است و از تمام روابط و عوامل باخبر است و در نتیجه می‌توان به او اعتماد کرد و به او امید بست.

خداوند متعال روح‌هایی را انتخاب کرده است و آنها را از اشتباه و پلیدی جدا کرده و به عصمت رسانده و دل‌های آنها را با نور هدایت پر کرده است تا راهنمای حرکت انسان به سوی سعادت ابدی باشند و از اینجا است که ما به پیامبران و رسولان ایمان می‌آوریم و آنها را از خود به خود نزدیکتر می‌دانیم.

آیا پس از آنکه پیامبر اکرم (ص) از دنیا رحلت فرمودند، آیا نیاز ما به او، راهنمایی او از بین خواهد رفت؟ آیا پس از او ما دیگر محتاج کسی نیستیم که ما را از صلاح و فساد زندگی آگاه کند‍؟ آیا نباید کسی را به جانشینی او پذیرفت که مانند او به راههای آسمان و زمین آگاه باشد؟ این پرسشی است که همواره در پیش روی کسانی که پیامبر اکرم (ص) را پذیرفته‌اند، قرار دارد و این فرمایش امام باقر (ع)، تلنگری است که در هر مرحله از زندگی انسان را بیدار می‌کند ...

یکی از شما برای سفر چندفرسخی خود بر روی زمین راهنمایی می‌طلبد.

ما به راه‌های آسمان نادان‌تر از راه‌های زمین هستیم، پس به دنبال راهنمایی برای خود باشیم!